Nada más abrir los ojos, te encuentro a mi lado cojiéndome de la mano, y luchando conmigo. ¡Estás tan guapa!
¡Oh, mamá! No llores, estoy bien, estoy… Mamá, es que así también lloro yo… ¿saldré de esta, verdad? Estos médicos… ya te lo habrán contado… Vaya… Pero tranquila, estoy luchando con todas mis fuerzas.
¿Y esas flores? Son margaritas, me encantan. Creo que te hacen más bonita cuando las llevas tú.
Mamá… dime que serás feliz, siempre, pase lo que pase, por favor.
Tápame, tengo frío, y sueño, y…
Entonces, comprendí. Le acaricié la cara, estaba tan caliente… Le di un beso en la cara, y me volví valiente, y le sonrío como nunca lo había hecho. Y en ese momento, le regalé el último soplo de mi corazón.
Marian Diu:
on Octubre 21, 2008 at 10:43 pm
M’encante, quan las llegit a classe casi em poso a plorar, expreses tan be el que pot arribar a sentir una persona que està a punt de morir, i trobes les paraules apropiades per a fer-ho bonic i suau, sense que quedi “ñoño” com diu la senyo xD
Es alucinan que hi hagi persones que puguin escriure tan bé ^^
yuya Diu:
on Octubre 21, 2008 at 11:58 pm
uaaaaaaag!
el pedazo de text!
sniff..!
testimooo!
R.sheet Diu:
on Octubre 22, 2008 at 8:50 pm
Estic emocionat.
Si no tingués questudiar historia aniria a barcelona a quet donessin un premi o algo..
SAMIESAAAA(LLL)
yuya Diu:
on Octubre 23, 2008 at 11:47 pm
niyaa!
si …io am bloogg..! xD
pero compratit i tal i cual! xD
nanittt(K)